O zgrozo, miał dziś powstać następny artykuł o dobrych zdjęciach, ale chyba mnie to trochę przerasta. Do tej pory za każdym razem miałam wrażenie, że wiem coś nowego. Na fali tego zapału zaczęłam dziś czytać dalej i nagle ni stąd ni zowąd bum, zgłupiałam. Kwestie naświetlenia, pomiaru światła, gry cieni itp. są dla mnie zupełną tajemnicą i chyba tak łatwo rozpracowanie tego mi nie przyjdzie. Najpierw chyba muszę do końca sprawdzić w praktyce to, czego dowiedziałam się do tej pory. I porządnie się kiedyś wyspać, bo jak się okazuje, żaden tekst bardziej skomplikowany od horoskopu chyba już do mnie nie przemawia:) Tak więc na chwilę żegnam aparat, wywoływanie zdjęć i wszelka literaturę, ogłaszam stan odpoczynku, potem mobilizuję się do zrobienia kilku ładnych fotografii i powrócę tutaj:)
Mój mężczyzna, który mnie pilnuje, żebym się zbyt łatwo w nowej pasji nie poddała, pewnie będzie niepocieszony, że nic fascynującego nie odkryłam i nic mądrego nie napisałam, ale może jakoś mi wybaczy:) Oni zawsze wybaczają:)
Zatem zwiększając ogniskową, zmniejszamy kąt widzenia, co skutkuje przybliżeniem fotografowanego obiektu, ale także spłaszczeniem perspektywy. Przy mniejszej ogniskowej otrzymujemy zdjęcia z dużo wyraźniejszą głębią, włączające do kadru wiele szczegółów. Robiąc mały research wyczytałam, że obiektywy szerokokątne, np. 28 czy 35mm, są bardzo przydatne przy fotografowaniu między innymi miast, architektury, pierwszoplanowe obiekty są wyraźnie większe, a reszta tworzy bardzo wyraźne, przestrzenne tło. Z kolei obiektywy z dużą ogniskową, np. teleobiektywy 200 lub 400mm, znacznie przybliżają nam obraz, jednak traci się perspektywę. Ze względu na zoom często jest wykorzystywany w rejestrowaniu zawodów sportowych, ale także znajdują zastosowanie w fotografowaniu krajobrazu, np. widoków górskich, kiedy przez spłaszczoną perspektywę nie wybija nam się tylko jedna góra na pierwszy plan, ale mamy obraz całego pasma „na płasko”. No ciekawe, może kiedyś zainwestuję w kilka obiektywów i sama sprawdzę jak to wszystko działa.